فقير

سر كوچه، كنار پياده روي نزديك شركت ما مردي به همراه دختر سه يا چهار ساله اش مي نشيند و كار مي كند.خودش كفش واكس مي زند و دخترش هم فال حافظ مي فروشد.گاهي براي اين كه كمكي كرده باشم فال حافظ از دخترك مي خرم. به من مي گويد عمو. يعني به همه كساني كه فال مي خرند عمو مي گويد يا فقط به من ؟ نمي دانم. با اين كه كار پر درآمدي ندارند اما هر روز شاد و سر حال هستند. هر وقت آن‌ها را مي بينم در حال لبخند زدن و شادي كردن هستند. انگار در اين دنيا هيچ غمي ندارند. صميمانه ترين رابطه اي كه تا حالا ديده ام.نمي دانم چطوري اما هميشه شادند. به اين روحيه‌ي بالا و رابطه خوبي كه دارند غبطه مي خورم. به خودم كه نگاه مي كنم مي بينم با درآمدي خيلي بيشتر حتي اندكي از شادماني آن‌ها را ندارم.
ديروز وقتي ديدم دخترك سرگرم بازي با پدرش است آرام از كنارشان رد شدم. خدا خدا مي كردم كه مرا نبيند. نمي خواستم بفهمد كه من فقيرتر از آن‌ها هستم. خيلي فقيرتر.خجالت می کشم از فقرم.